Alice vroeg: 'Hoe lang duurt voor altijd?' Het Witte Konijn antwoordde: 'Soms maar één seconde.' Met deze fotoserie wil ik de kijker inspireren om het alledaagse te herontdekken, de schoonheid te zien in de eenvoud van het moment en de waarde te vinden in het hier en nu. De foto's tonen momenten die mij even hebben laten stilstaan. Alledaagse momenten die onverwacht op mijn pad kwamen, dichtbij huis. Door gebruik te maken van flits komen deze schijnbaar onbeduidende momenten in de spotlight, waardoor de verborgen schoonheid van eenvoud wordt onthuld. Het zijn herinneringen van mij en van mijn kinderen die weer eigen herinneringen maken. De dubbelen tonen een soort van Memory van tijdloosheid van mijn beleving van het hier en nu.

I created this series from the perspective of my role as a mother. For my children, these are not moments they would choose to photograph themselves. For me, they are special because I realise that this is a phase that will pass. As intense as it can sometimes be, it is also a phase that I will miss. At the time, my children often feel differently: “Go away, no pictures now, Mum.” Afterwards, however, they do enjoy looking at the photographs, and I always discuss with them which ones I may use. That process of looking at the images together is valuable to me as well. None of the photographs are staged, and the discomfort is allowed to be visible. I take the photographs casually, in passing. They are not technical masterpieces, nor are they images I would put in a photo album. But they are images I want to imprint on my memory, so I will never forget. These are the years when children are growing up — a phase in which we take the fewest photographs. When they were little, we filled albums with photographs. Now they find it awkward and strange to have their picture taken. They would much rather take photographs themselves with their own phones. They carefully create a selfie for social media, yet somehow they all end up looking the same... It is a phase of letting go as a parent, and of becoming independent from your parents. .............................................................................................................................................................................................................................................Deze serie heb ik gemaakt vanuit mijn moederrol. Voor de kinderen zijn het geen momenten waar ze zelf een foto van zouden maken. Voor mij zijn die momenten speciaal, omdat ik me realiseer dat dit een fase is die voorbijgaat en hoe intensief deze af en toe ook is, een fase die ik ook zal gaan missen. De kinderen denken daar op dat moment vaak anders over: “Ga weg, nee, nu geen foto’s, mama”. Achteraf vinden ze de foto’s wél leuk en ik bespreek dan ook welke ik mag gebruiken. Ook dat is voor mij waardevol, het proces van samen bekijken. Geen enkele foto is geënsceneerd en het ongemak mag gezien worden. De foto’s maak ik terloops. Het zijn geen technische hoogstandjes, geen beelden die ik in een album zou plakken, maar wel in mijn geheugen wil prenten, om nooit te vergeten. De opgroeiende jeugd, een fase waarin we de minste foto’s maken. Van de periode dat de kinderen klein waren hebben we albums vol. Nu vinden ze het ongemakkelijk en raar om op de foto te moeten. Dat doen ze liever zelf met hun eigen mobieltje. Dan maken ze met aandacht een selfie voor social media, maar zien ze er wel allemaal hetzelfde uit… Het is een fase van loslaten als ouder en loskomen van je ouders.

De tijd lijkt stil te staan in Oostenrijk. Het interieur van ons vakantiehuisje is nauwelijks veranderd sinds ik er als kind kwam. De meubels, de gordijnen zijn nog steeds hetzelfde, in nog precies dezelfde kleuren. Er is niets vervangen omdat het uit de mode zou zijn geraakt. Alles is bij het oude gebleven omdat het nog steeds meegaat. Die vanzelfsprekende zuinigheid voelt vandaag bijna als een vorm van rijkdom. Mijn kinderen vinden het soms oubollig. Ze vervelen zich af en toe, precies zoals ik vroeger deed. Door hun ogen beleef ik dezelfde vakantieplek opnieuw. De tijd lijkt zich te herhalen.

In het bos merk je het bijna niet, maar juist daar loopt de grens tussen Nederland en Duitsland. Wat we delen is het bos en een café. Pas wanneer je het bos uitloopt, wordt het verschil tussen de twee landen zichtbaar.